یک قدم به جلو

 

واقعا فکر می کنم این روزها برای جنبش زنان و برای همه زنان ایران روزهای به یاد ماندنی و بزرگی باید باشد. روزهایی که زنان یک قدم به جلو حرکت کردند.

حذف مواد ۲۳ و ۲۵ از لایحه حمایت از خانواده جای تبریک دارد. تبریک به زنانی که مدتهاست نمایندگی زنانی را پذیرفته اند که از خیلی اخبار اینچنینی یا بی خبرند و یا روزنه ای برای بیان نظراتشان ندارند. جای تبریک دارد به کسانی که بالاخره توانستند آنقدر بر حقشان -هرچند مسلم و اندک- پا فشاری کنند که برای یک بار هم که شده صدایشان -هر چند نه به نام خودشان- این بار از رسانه های دولتی هم به گوش همه برسد و اثبات کنند که اگر زنان مصرانه بخواهند می توانند. و تبریک برای برداشتن اولین قدم برای حرکت به سمت خواسته های مشترک زنان از هر گروه و دسته ای که می خواهند باشند.

حالا زنان مدافع این دو بند در مجلس چگونه از امروز سر بالا می گیرند در برابر موکلانشان نمی دانم! اگر روزی فرزند من بپرسد زنان مجلس نشین چگونه مدافع لایحه ای تا این حد مردسالار بودند باید چه جوابی بدهم جز اینکه مردسالاری چیزی نیست که در وجود مردها ایجاد شده و رشد کرده باشد که چه بسا زنانی بسیار مردسالارتر از مردانند و اشاعه دهنده این اندیشه...

وقتی تحمل یک زن سخت می شود...

 

می دانم دیر است.اما دلم نمی آید که نگویم از ترور بی نظیر بوتو تا چه حد اندوهگین شدم. و انگار همه ما به نوعی به همین حس مشترک می رسیم که انگار تحمل زنی که شجاعتش بیش از همگنان مردش ظهور می کند دیگر چندان ساده نیست! چه برای اسلام گرایان بنیاد گرایی که کشتن یک زن را به ظاهر در مرام خود نمی دانند چه برای یک ارتشی سرسخت که راهش را با کودتا پیدا می کند و چه برای هر کسی که سودای قدرت و دیکتاتوری راه را برای انجام هر جنایتی به رویش باز گذاشته است. بوتو  زنی است که دموکراسی و آزادی را آرمانی می پندارد که برای بدست آوردنش جان شیرین بهایی پرداختنی است. حمایت از آزادی و حقوق زنان همواره در کارنامه سالهای حکومتش بر پاکستان می درخشد و  امضای کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض از زنان پیشکشی است که تا همیشه بوتو را در حافظه تاریخی پاکستان و زنان این دیار حفظ خواهد کرد.